قضاوت بکنیم یا نکنیم؟

حتماً خیلی شنیده اید که نباید دیگران را قضاوت کنیم؟ به نظر شما قضاوت کار بدی است؟ چه کسانی این نظر را دارند؟ آیا شما قضاوت می کنید؟

واقعیت این است که قضاوت محصول تفکر است که از خصوصیات انسان و وجه تمایز او با سایر موجودات است. ما هر روز قضاوت می کنیم و به آن احتیاج داریم. اینکه کدام رستوران برویم یا دیگر نرویم، اینکه شما این متن را می خوانید، قضاوت کرده اید که خوب است وقت خود را صرف آن بکنید، اینکه فلان وبینار را شرکت کنید، فلان کتاب را بخوانید و … حتی کسانی که می گویند ” نباید دیگران را قضاوت کنیم”، آیا خود این یک قضاوت نیست؟

به نظرم نباید خود قضاوت را نفی کنیم. بلکه باید درست قضاوت کردن را ترویج کنیم و خود آنرا یاد بگیریم. شیوه ی قضاوت را کمتر یاد می گیریم. شیوه قضاوت را تفکر انتقادی می نامند که ما حتی نام آن را درست نمی دانیم (معرفی کتاب تفکر انتقادی).

چه کسانی تشویق می کنند که دیگران را قضاوت نکنیم؟ عمدتاً سلبریتی هایی که از فضولی دیگران در زندگی خصوصیشان ناراحت هستند. اینها فضولی را با قضاوت کردن اشتباه می گیرند و در یک ژست روانشناسانه به دیگران توصیه می کنند که قضاوت نکنند. مثلاً در اوج زمانی که مردم در موضوع طلاق و ازدواج مجدد این فرد در شبکه های مجازی خیلی وقت گذاشتند(!) ایشان توصیه کردند که اصلاً نباید قضاوت کرد. حتی حدیثی را نقل می کند و با اطمینان از آن به نفع رأی خود استفاده می کند که اگر دقت کنید ارتباطی با موضوع ندارد (به عنوان نمونه این ویدئو را ببینید – البته خیلی ها مانند ایشان فکر می کنند).

یا کلیپ هایی پخش می شود که به مخاطب موضوعی را القاء می کند اما در انتها نتیجه عکس آن معلوم می شود. بعد نتیجه گرفته می شود که نباید قضاوت کرد. در حالیکه فیلم  طوری کارگردانی شده که مخاطب به این اشتباه بیفتد.

به هر حال بجای سرکوب این موضوع باید فرهنگ و درک آنرا پیدا کنیم. خوشبختانه این مهارت آموختنی است و با فراگیری مهارت تفکر انتقادی (که ربطی به انتقاد کردن ندارد!) به عنوان یکی از مهارتهای زندگی درست می شود. فقط باید همت کنیم و صورت مسأله را پاک نکنیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*